کوکب در قرآن
کوکب در قرآن
«کَوْکَبْ» از مادّه «وَکَبَ» یا «کَوَبَ» است، راغب در مفردات آن را به معناى ستاره به هنگام طلوع تفسیر مىکند، و اینکه بعضى آن را به معناى خصوص سیاره زهره ذکر کردهاند از قبیل ذکر مصداق واضح است، زیرا سیاره زهره در میان ستارگان آسمان از همه درخشندهتر مىباشد
استعمال کوکب در قرآن در آیه …در بعضی آیات: «إِنَّا زَیَّنَّا السَّماءَ الدُّنْیا بِزِینَةٍ الْکَواکِبِ» «ما آسمان نزدیکتر را با زینتی که ستارگان باشند زینت کردهایم» بیشتر به اعم از سیاره و ستاره اطلاق شده است زیرا در شب هر دوی ستاره و سیاره زینت آسمان دنیا می باشند.
چنانچه در آیه 76 انعام کوکب بیان شده در کلام ابراهیم با سیاره بیشتر سازگار است زیرا که آیه بیشتر با پنهان شدن کوکب در شب، سازگار است خداوند میفرمايد: «فَلَمَّا جَنَّ عَلَيهِ اللَّيلُ رَأَى كَوْكَبًا قَالَ هَذَا رَبِّی فَلَمَّا أَفَلَ قَالَ لَا أُحِبُّ الْآفِلِينَ»(الأنعام/۷۶)
هنگامی كه (تاريكی) شب او را پوشانيد، ستارهای مشاهده كرد، گفت: «اين خدای من است؟» اما هنگامی كه غروب كرد، گفت: «غروبكنندگان را دوست ندارم!»
و يا در آيه ۳۵سوره نور آمده است؛ اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِی زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّی يوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيتُونَةٍ لَا شَرْقِيةٍ وَلَا غَرْبِيةٍ يكَادُ زَيتُهَا يضِیءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُورٌ عَلَى نُورٍ يهْدِی اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يشَاءُ وَيضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَیءٍ عَلِيمٌ.
خداوند نور آسمانها و زمين است؛ مثل نور خداوند همانند چراغدانی است كه در آن چراغی (پرفروغ) باشد، آن چراغ در حبابی قرار گيرد، حبابی شفاف و درخشنده همچون يك ستاره فروزان، اين چراغ با روغنی افروخته میشود كه از درخت پربركت زيتونی گرفته شده كه نه شرقی است و نه غربی؛ (روغنش آنچنان صاف و خالص است كه) نزديك است بدون تماس با آتش شعلهور شود؛ نوری است بر فراز نوری؛ و خدا هركس را بخواهد به نور خود هدايت میكند و خداوند به هر چيزی داناست.”کوکب در این آیه بیشتر با ستاره سازگار است.
دیدگاهتان را بنویسید